Column van ds. Menso Rappoldt: ze kreeg haar eerste fruithapje….

Beste mensen,

Ze kreeg haar eerste fruithapje, appel. Haar ogen gingen wijd open. Haar mondje deed mjam, mjam, mjam. Het was een lief gezicht. Weer een stap vooruit in het pas begonnen leven.

‘Grappig’, zei de moeder, ‘dat er een wereld om haar heen is die ze nog moet ontdekken’.

Dat is het leuke van kleine kinderen: dat ze alles ontdekken en leren, wat later gewoon en vanzelfsprekend zal zijn. Het begint met hun eigen lichaam: hun handjes, stem, dat ze iets kunnen pakken, dat hun lichaam kan rollen.

Dat ontdekken houdt nooit op in het leven: je komt in andere levensfasen, je krijgt andere rollen. Als je ouder wordt, ontdek je dat je lichaam minder kan dan toen je in de kracht van je leven was. Hoe ga je daarmee om? Hoe blijf je zinvol leven? Dat kunnen belangrijke vragen worden.

Een kind wordt geboren in een familie en heeft ouders die alles voordoen en aanleren. Ze geven aan wat lekker, voedzaam en gezond is, zoals dat fruithapje.

Zo heb je misschien altijd een omgeving nodig en mensen die naast je staan en helpen met ontdekken en leren om te gaan met wat er is of wat er niet meer is.

Zo lekker als het eerste fruithapje zullen later niet veel eerste ervaringen zijn. Situaties kunnen zelfs bitter zijn.

Het zoet moet dan komen van mensen naast ons en om ons heen.

Met een hartelijke groet,

ds. Menso Rappoldt