De wekelijkse column van ds. Menso Rappoldt: ‘ik zie ze niet meer’

Beste mensen,

Ineens drong het tot me door: ik zie ze niet meer.
Onder de carport nestelden vorig jaar zwaluwen die dit jaar terug kwamen. Maar die waren snel verdwenen. In plaats daarvan zaten er kwikstaarten in hun nest. Hadden die de zwaluwen verjaagd? Kwikstaarten zijn vogeltjes die hun territorium bewaken. Als ik onder de carport kwam, bleven ze in de buurt en probeerden mij met een tikkend geluid weg te krijgen. Maar ineens zag ik ze niet meer. Zou de plek toch te onrustig zijn geweest? Er spelen soms ook kinderen. Maar een paar dagen geleden zag ik er twee op een muurtje voor het huis. De een voerde de ander en vloog weg. Die ander dook tussen de planten in onze tuin, scharrelde wat rond en sprong toen weer op het muurtje. Even later kwam de ouder weer met een lekkere vette rups.

De koolmeesjes zijn ook uitgevlogen. We zien ze helemaal niet meer. Hopelijk komen ze nog eens terug. Het nestkastje blijft hangen.

Er zijn daardoor nu minder kleine vogeltjes, maar wel veel bijen en af en toe een vlinder in de tuin. Het is prachtig om te zien hoe de tuin leeft met bloeiende planten en al dat gevlieg erom heen. Ik ben blij dat ze er zijn: insecten hebben het moeilijk. Net als veel mensen op deze wereld. We kunnen weinig doen aan de grotere oorzaken. Maar wel kunnen we proberen ze een veilige plek te bieden waar ze kunnen leven.

Het gaat erom wat we binnen onze mogelijkheden kunnen doen voor mensen en natuur. Hoe meer mensen dat doen, hoe mooier de aarde.

Met een hartelijke groet,
ds. Menso Rappoldt