Beste mensen,

Hoe is het met u? Met jou? Wat houdt je bezig? Heb je iets meegemaakt waar je iets over zou kunnen vertellen?

Al zes jaar schrijf ik u elke week een brief. Dit is de 313e. We noemen ze tegenwoordig columns, maar het begon als brief in de tijd van Corona. De vorm van een brief heb ik steeds bewaard. Elke week ga ik zitten met een wit vel papier en mijn schrijfpen. En dan begin ik te schrijven. Hoewel ik niet weet naar wie de brieven gaan en wie het lezen, zie ik u altijd wel voor me als iemand die, net als ik, in deze tijd leeft. Fijn dat u het leest. Dank daarvoor.

Soms weet ik niet waarover ik zal schrijven, maar ik begin gewoon. Dan ontstaat de brief vanzelf, een andere keer begin ik opnieuw.

De vraag die ik me altijd stel is: wat is me deze week opgevallen? Wat heeft me verbaasd, ontroerd, blij gemaakt of geërgerd? En daar schrijf ik over.

Het is mooi om te doen: een brief schrijven. Je maakt iets van jezelf. Tegenwoordig laten veel mensen hun teksten maken door Kunstmatige Intelligentie. Dat is makkelijk en snel.

Maar ik kan u zeggen: het geeft grote voldoening om zelf van niets iets te maken.

Dat vel wit papier kan je aanstaren als je niks weet. Als je dénkt dat je niks weet. Maar iedereen ziet, hoort, beleeft en ervaart iets. Elke dag. Het hoeft niet groot te zijn. Het hoeft niet alleen maar leuk te zijn. Ook over verveling of eenzaamheid kan je schrijven. En hoe je daarmee omgaat. Je moet geen hoge eisen te stellen aan jezelf. Je hoeft het niet te publiceren. Je schrijft ook altijd een beetje aan jezelf.

We communiceren vaak met korte berichtjes via de telefoon. Dat is leuk, en makkelijk en snel. Je hoeft niet lang te bellen. Je hoeft niet lang te schrijven.

Ook mijn brieven komen digitaal bij u terecht. Maar het zijn handgeschreven teksten. Aan u, jou.

Dat is waardevol: er even voor gaan zitten. Met aandacht terugkijken of om je heen kijken. En dat vertellen en je gedachten laten gaan.

Met een hartelijke groet,
Menso Rappoldt