Wekelijkse column van ds. Menso Rappoldt: ‘We zagen hoe een koolmeesje het nestkastje binnenging’

Beste mensen,

Ja! We zagen hoe een koolmeesje het nestkastje binnenging dat we een paar maanden geleden hadden opgehangen. Eerst hield het zich vast aan de opening, daarna floepte hij of zij naar binnen. Zou het kastje dan toch bewoond gaan worden? We werden blij van het idee.
Even later vloog nog een koolmeesje het kastje binnen. Deze schoot als een pijl door de opening. Wonderlijk dat het vogeltje dat kan. De opening is net groot genoeg om doorheen te gaan. En achter de opening is misschien 10 cm ruimte. Daar moet het beestje keren, want het schoot met de kop naar voren naar binnen. En dan landen.
Het was een poosje stil. ‘Zouden ze nu sexen?’, vroegen we ons hoopvol af.
Na enkele minuten schoot er weer één naar buiten. Als een pijl.
Na nog een poosje kwam de ander. Die ging eerst in de opening zitten en vloog toen weg. Grappig hoe verschillend ze vlogen. Mensen hebben een rijstijl. Vogeltjes een vliegstijl.

Zij hadden natuurlijk geen weet van hoe wij van hen genoten. Ze waren alleen maar wat ze zijn: koolmeesjes.
Natuurlijk kan je gelukkig worden van grote gebeurtenissen. Maar ook van iets simpels. Zoals van twee vogeltjes die vogeltjes zijn.
Zo kan je natuurlijk ook blij worden van mensen. Als ze gewoon zijn wie ze zijn.
Maar dat lijkt soms erg moeilijk als je ziet hoe mensen zich groter of mooier maken, zich onzeker of minderwaardig voelen. Of als je ziet hoe mensen elkaar de maat nemen en aanvallen.
De wereld is mooi als vogeltjes vogeltjes zijn. Zou het de wereld niet ook mooi maken als mensen gewoon mensen zijn?

Met een hartelijke groet,
Menso Rappoldt